Kimi zaman sorulmaz hiç insana; bir şey yapmak ister misin, enerjin yeter mi ya da ne yapmak istersin diye. Beklentim büyük, farkındayım. Sustum:) Kâhya, keyfimi de alıp gitmiştir çoktan. Daha doğru bir ifadeyle kâhya rolünü başkaları üstlenmiştir, ki benim çok başıma buyruk kişiliğimde bunu yapabilen daha ziyade çocuklar olur. "Hadi hadi hadi" baskıları tavan yapar, kaçacak delik ararım -ki bulduğum görülmez. Evdeki uğultunun katlanarak çoğalması ise teslim olma vaktinin geldiğinin habercisidir.
Son dönemde evdeki veletlerin kapışma seansları sıklaştı ve uzadı. Hani kadınların özel günleri gibi, bu vatandaşların da böyle günleri var ve diken üzerinde bırakırlar insanı. Neyse ki "yesinler birbirlerini, aman karışma" diyen bir yapım var, beni bir süre kurtarıyor.